مجله ای تصویری و متفاوت

نه ، هلیا !

تحمل تنهایی از گدایی  دوست داشتن آسان تر است .

تحمل اندوه از گدایی همه ی شادی ها آسان تر است .

سهل است که انسان بمیرد تا آنکه بخواهد به تکدی حیات برخیزد .

چه چیز مگر هراسی کودکانه در قلب تاریکی ، آتش طلب می کند ؟

مگر پوزش ، فرزند فروتن انحراف نیست ؟

نه هلیا ... بگزار که انتظار فرسودگی بیافریند : زیرا تنها مجرمان التماس خواهند کرد.

و ما می توانستیم ایمان به تقدیر را مغلوب ایمان به خویش کنیم .

آن گاه ما هرگز نفرین کنندگان امکانات نبودیم ...

خواب .

تنها خواب ،  هلیا !

دستمال های مرطوب تسکین دهنده ی دردهای بزرگ نیستند .

اینک دستی ست که با تمام قدرت مرا به سوی ایمان به تقدیر می راند .

اینک سرنوشت ، همان سرافرازی ازلی خویش را پایدار می بیند .

شاید ،

شاید که ما نیز عروسک های کوکی یک تقدیر بوده ییم . . .

نمی دانم . . .

برای مردی که دوستش می داشتم: زنده یاد نادر ابراهیمی عزیز.

امروز صبح ، نسیم با درخت دوستانه گفتگو می کرد .

شاخه های درخت به آرامی تکان می خوردند .

درست مثل وقتی که آدم در پاسخ به یک واقعیت سر تکان می دهد .

                                                                       آری ، آری ، آری !