سال سگ دارد اسفند دود می کند

در چشم های شور شهر

اینجا پایتخت ایمان است

و من کافر کفری تازه

اینجا مرگ فرمان می دهد

و من با خودم همخوابه ام هنوز

دروغ چرا !

من هنوز با زندگی دست نداده ام

دارم بیماری ام را حرف می زنم

من از زندگی فقط سه حرف می خواستم

زندگی اما همیشه دو حرف اضافی  داشت

دو حرف ناحساب که زن توی دلم کاشت

کاش می شد تعطیل شد . . .

باید پیاده شوم ار آن همه دروغ

که به پای این تخت بسته اند

قول می دهم دیگر بی بسم الله به آغوش هیچ اجنه ای نروم

قول می دهم روی لب های دروغ بدقول نشوم

قول می دهم از خودم رو برگردانم به ساعتم نگاه . . .

                                  " یا محول الحول و اللحوال

                                    حول حالنا . "

نه ! حالم خوب نیست

چشمانم را باز کنید

من به باختن عادت دارم

من آیِ مثبتم

فردایِ مرا بر سنگ دیگری بنویسید

امضای تازه می خواهد این نام

"فریاد"         

پدرم که بسیار مدیون او هستم

هیچگاه فرق بین خوب و بد را به من نگفت،

فکر می کنم به همین دلیل امروز خودم را این قدر مدیون او می دانم .

. 

.

.

کسی از حال کسی آگه نیست ،

حالی نیست !

من در آیینه به خود می گویم :

حیف از بزُ !

آدمی ،

مالی نیست !

.

.

.

اکثر بچه ها از در آمدن گلها سر ذوق می آیند ، البته از ریشه .

شبُ روزت همه بیدار

که آید شاید ‌،

کور شد دیده بر این

کوره ره  شاید ها !

شاید - ای دل ! -

که مسیحا نفست

آمد ُ رفت !

باختی هستی خود

بر سر می آیدها ... .

(ح.پ)