به شبنمی می ماند آدمی

و عمر چهل روایتش ،

به لحظه ی رویت نور

بر سطح سبز برگی

می لغزد و بر زمین می چکد . . .

تا باری دیگر

و کی ؟

و چگونه ؟

و کجا . . . ؟

(پناهی )

هنگامی که خدا رهایم کرد ،

ریگی انگار

ناگهان ،

سطح دریاچه ای شگفت انگیز را بوسید

و یکایک قطرات آن آب عظیم

این اضطراب را با یکدیگر تقسیم کردند .

 اما به ژرفای آب که رسیدم ،

آرامش مطلق را بازیافتم .

((  Gibran  ))

انگار که با انگشت کوچک زنانه اش به در می زند و اجازه ی ورود می خواهد .

در انتظار هیچ کس نیستم . توی رختخواب غلتی می زنم و به در نگاه می کنم .

باز ، چند ضربه ی آرام .

آدمی تا این حد مبادی آداب - که دری را بی اجازه باز نمی کند - با من کاری ندارد .

جواب نمی دهم .

آدم مؤ دب خفت ادب را تحمل می کند . چشمش کور .

در

آهسته و به کندی باز می شود - فقط لای در - و اینگاه ، کمی بیشتر .

هیچکس نیست .

دوست ندارم تعجب کنم . به روح ، جن و معجزه بی اعتقادم . باید کسی باشد ، و نیست .

در ، باز باز است .

پشت می کنم . حتی اگر خود جن باشد - با همان قد کوتاه و سم های قدیمی - من اعتقادم را عوض نمی کنم .

باید خودش را تطبیق بدهد .

- سلام آقا !

- سلام و زهرمار ، احمق !

-صبح بخیر ! شما چقدر مهمان نواز هستید آقا . من کمتر کسی را دیده ام که تا این حد مؤدبانه

به سلام صبحگاهی یک دوست جواب بدهد .

.

.

.

(نادر ابراهیمی )

.

.

.

.

.

.

.

.

زندگی

گاه

از یک پیچ کم حوصله می گذرد .

.

.

( رضا روشنی . نیمه گمشده  )