.... اگر رسیدن به " صد " هدف ماست و سخن گفتن از " صد " قصد ما ، و به دلیل مجموع شرایط -

کم داشت ها و ناتوانی ها - نمی توانیم مستقیما ُ تا صد بشمریم ،

چرا پنج بار از یک تا بیست نشمریم ؟!

شرط اصلی و ثابت ما فقط باید این باشد که به هیچ دلیلی از " صد " چشم نپوشیم و کوتاه نیاییم ....

 

                                                                 نادر ابراهیمی / ابن مشغله

کیفر

سنگین ترین کیفری که خدایان یونانی توانستند برای سیزیف عاصی

در نظر بگیرند ، بیهودگی بود :تکرار ابدی کاری اجباری در شرایطی

که امکان هر نوع پیشرفتی از او سلب شده بود . مدام سیزیف باید تخته سنگش

را از یک سر بالایی تیز بالا می برد ، همین که به نوک سر بالایی می رسید

شنگ قل می خورد پایین و می افتاد توی دره . او دوباره پایین می آمد و آن را

هن و هن کنان بالا می برد .

فقط خدایان یادشان رفته بود که سنگ به مرور زمان سائیده می شود .

زاویه ها و تیزی های سنگ که دست های سیزیف را خونین و مالین می کرد ،

در صد ساله اول مجازاتش صاف و صوف شد . گوشه کناره ها و کج و کوجی هایش

در پانصد سال بعد صاف شد ، طوری که هل دادن پر زحمتش جایش را به قل دادن ساده داد .

در هزاره بعد ، تخته سنگ هی کوچک و کوچک تر شد و راه سقوطش به طرز چشمگیری هموارتر .

عاقبت دیگر به ندرت می شد اسم آن را تخته سنگ گذاشت . چیزی بیش از یک سنگریزه از آن باقی نمانده بود .

تازگی ها فکر بکری به ذهن سیزیف رسیده : سنگریزه را توی جیبش می گذارد ، و با کارت اعتباری ،

قرص های مسکن و دارو های آرام کننده می برد .

حالا هر روز صبح با آسانسور به طبقه ی بیست و هشتم ساختمان دفترش ، روی قله کوه کیفرگاهش می رود ،

و شب ها دوباره پایین می آید.

 

(Stephan Lackner)

 

داستان Stephan Lackner نتیجه گیری های جالبی رو به ارمغان می آره....

دوست داشتم هر کسی این مطلب رو می خونه نتیجه ای که از این داستان کوتاه به ذهنش می رسه

برام بنویسه .

A man goes to talk to god in desert. As he starts his speech, all the creatures in the desert get scared of the way he talks to his god and run away

 

 Script writer, Editor, Director: Mohsen Makhmalbaf
Cast: Mahmoud Chokrollahi
Mahnour Shadzi
Cinematographer: Bakhshor
Sound recordist: Jagadish k
Mix: Gokul
Assistant director: Bharath Ks,Bakhtiyar gaharof
Producer: Makhmalbaf Film House
Lab: Prasad Film Lab.Chennai
Country: India
Year: 2006
Time: 8 min
Color
35 mm

International Sales: Wild Bunch

makhmalbaf.com 

سالن انتظار

 

مردی که اینجاست اسمش را فراموش کرده است .

می گوید مهم این است که گذشته ای داشته باشی . اصل قضیه این است .

از یک فلاسک قرمز چای می نوشد.

سالن انتظار خالی ست ، همیشه خالی .

فکر می کند ، مردم وقت ندارند ، منتظر قطار بمانند .

 

بچه که بود انشایی نوشت در یک جمله .

نوشت : مقصدم خانه ی سالمندان است .

مرد بی نام لبخند می زند. به ساعت بزرگ روی دیوار نگاه می کند

و به قطار هایی فکر می کند که امروز از آن ها جا مانده.

می گوید ، شغل من نشستن روی نیمکت است

 

شغل من ، جا ماندن از قطارها .

شغل من فراموش کردن نامم .

 

Aglaja Veteranyi

صبح براي ديدن دوستي به امپريال هتل رفتم ، از هاوايي مي آمد ، و دو روزي هم هست ، بيرون كه آمديم ، آفتاب پهن شده بود . روزي خوش ، و بخاري دلپذير بالاي خاك ، مي رفتيم كه بگرديم ، از باغ هي ييا شروع كرديم ، در كافه باغ چاي خورديم و درآمديم ، مردمي روي نيمكتها ، و بچه ها ميان كبوترها ، دانه به آنها مي دادند ، نه ، اين نزديك شدن آدميان را به پرندگان ، هرگز خوش نداشته ام. به دلم نمي نشيند، چيزي نا هماهنگ در اين ميان سايه مي زند ، انگار حريم قدسي را مي شكني ، در ميدان ترافالگار لندن يادم هست كه از جا بدر رفتم ، هم از دست كبوترها و هم از دست آدميان ، همه جاي دنيا به هم مي ماند.

به نمايشگاه گلهاي داوودي رفتيم ، دوستم به تماشاي گلها ، من به تماشاي درختان باغ: بعضي سبز، پاره اي زرد ، و آنهاي ديگر بي برگ ، بيرون آمديم . رو به كاخ امپراطوري ، آنجا چيزي نمانديم ، زماني نگران قوها و ماهي هاي تالاب گرداگرد كاخ ، و همين . و ميان بر زديم تا ايستگاه راه آهن توكيو . در گفت و گو بوديم كه از گينز سر در آورديم . سوار ترامواي شديم. و يكسر راهي آساكوسا برگشتن ، در بازارچه رو به روي پرستشگاه ، دو دخترك دبستاني ما را به هم نشان دادند، گفتم ژاپني نميدانم ، خنديدند و به هم گفتند : مي داند، و در پي ما افتادند ، گدايي يك پا سر راه نشسته بود ، و قوطي چوبيني در پيش. يكي شان با كيف دبستاني اش به پشت من زد ، بر كه گشتم گفت : ده ين به او بده ، و من سكه اي صد يني در آوردم و در قوطي گدا افكندم. دخترك گفت : ده ين گفتم ، نه صد. و به هم چيزهايي گفتند كه درنيافتم. سر يك پيچ ، خدانگهدار گفتند ، و از ما جدا شدند. بازارچه رسيد به خيابان و تمام شد. در رستوراني ناهار خورديم ، و از آساكوسا برگشتيم به مهمانخانه ، من بيرون ماندم . و نشئه تماشاي معماري رايت با من بود. تا دوستم درآمد ، و روانه z شديم. در دو پيدا رو ، رودخانه مردم بود . و گاه اين دو رود از ميان ميخكوب خيابان به هم مي پيوست . نور خيره كننده چراغها ، نوشته هاي نئوني خوانا و ناخوانا :لاتيني و ژاپني. كه هر چه بالاتر مي رفتي بزرگتر مي شد . و از هم جداتر، و در سياهي آسمان پيداتر. از برابر اداره روزنامه آساهي گذشتيم ، و به كافه اي رفتيم پايين يك فروشگاه. من چاي خواستم و دوستم آب پرتقال ، ميان من و نشسته هاي ديگر، چهارپايه اي خالي بود و چه شيرين پر شد : دختري در خور خواست . كتاب كاواباتا با من بود :"سرزمين برف" ش، وقتي نشست ، كتاب را برابر او جا داشت پيش كشيدم . ببخشيدي گفتم ، و اين بهانه بود ، سري تكان داد ، به زبان خودش گفتم : فرانسه مي دانيد ؟ ساندويچش را كه به دهان مي برد ميان راه نگه داشت و گفت : نه ، نمي دانم . و چه لبخندي با آزرم سيمايش آميخته بود."سرزمين برف" را نشان دادم ، و نوشته درشت ژاپني اين نام را روي كتاب:

-كاواباتا را مي شناسيد ؟
-مي شناسم
-اين كتاب را خوانده ايد؟
-خوانده ام ، شما مي پسنديد؟
-نصفه هاي آنم.
و كتاب را باز كردم و تصوير نويسنده را نشان دادم:
- اين هم نويسنده ، اينجاست يا در خاك فرانسه ؟
- در نيپين است ، درست نمي دانم.
و لحظه اي گذشت.
- اهل كجا هستيد ؟
-ايران.
-ايران ! آه، مي دانم ، سرزميني دور ، و شما اينجا چه مي كنيد ؟
- نقاشم ، و هانگا فرا مي گيرم.

( و اگر بهتر ژاپني مي دانستم ، در پي "نقاشم" يك "اصطلاح"
مي آوردم ، تا گمان نبرد خودم را به راستي نقاش مي دانم . و دل بدين خوش كردم كه او خود به زبان ندانستگي ام خواهد بخشيد.)

-نقاش ؟ چه خوب نقاشان ژاپني را دوست داريد ؟
-دارم

و چند نقاش را نام برد . بلند آوازه ها را . كه مي شناخت .. ميان ما خاموشي افتاده بود ، كه شكست ، چرا كه بهانه گفت و گو پيدا شد :

- شعر دوست داريد ؟
دارم.
-ايس سا را مي شناسيد ؟باشو را؟
-مي شناسم ، هاي كو است ، نه؟
-آها ، هاي كو است.
و خاموش مانديم ،چيزي نداشتم كه بگويم . آنچه هم گفتم زيادي بود.
پا شد برود ، رفتم نشاني اش را بپرسم ، و نپرسيدم ، چه نيازي ، مگر نشاني يوكو را گرفتي ، به ديداش رفتي ؟ بهتر كه نام و نشاني نداني ، و بيانگار كه از كوچه اي مي گذري و گلي در پنجره اي ، دم صبح است . و تو خواب مي بيني ، و خوابت هستي را مي آفريند . او سر فرود آورد ، و خدا نگهدار گفت و رفت ،و ما بيرون آمديم.
..كجا بروي ؟ و به هواي كدام فراموشي تند ؟ بامداد كه برخيزي ، گياه ها مي رويند ، گلها مي شكفند ، و تو كنار همان دريچه آشنا .
و هر روزي ، و اگر به تماشا بماني ، كبوترهاي هي ييا را مي بيني ، و گدايي را در بازارچه آساكوسا . و دو دخترك را با كيف دبستاني ، و صداي خودت را خواهي شناخت . و صداي دختري را با هم به گفت و گو : از كاوابانا ، از ايس سا و باشو.

توكيو ، 21 نوامبر
خاطرات سفر ژاپن

برگرفته از sohrabsepehri.com

 

"Every morning when I wake up I experience an exquisite joy—the joy of being Salvador Dalí—and I ask myself in rapture, 'What wonderful things this Salvador Dalí is going to accomplish today?’" —Salvador Dalí.

 

A Couple with Their Heads Full of Clouds, 1936

- oil on wood -
- man - 92.5 x 69.5 cm, woman - 82.5 x 62.5 cm -
- Museum Boymans-van Beuningen, Rotterdam -

Man with His Head Full of Clouds, 1936

- oil on cardboard -
- 18 x 13.9 cm -
- Fundación Gala-Salvador Dalí, Figueras -

Geodesic Portrait of Gala, 1936

- oil on panel -
- 21 x 27 cm -
- Yokohama, Yokohama Museum of Art -

در باز نمى شود. چند بار دكمه را فشار مى دهى اما باز نمى شود. از پله ها پايين مى  آيى و به وسط پاركينگ كه مى رسى، يك نفر را مى بينى كه با دسته گلى به سويت مى آيد. مى پرسى، «خودت هستى؟» مى گويد بله. با هم از پله ها بالا مى رويد.
محسن وزيرى مقدم تابلوهاى تازه اى با خود از ايتاليا آورده؛ تابلوهايى رنگارنگ كه ديگر آن بوم هاى بزرگ را فراموش كرده اند و حالا جايى كوچك مى گرفتند. انگار ذهنيت نقاش ۸۲ ساله كاملاً تغيير كرده و به آرامشى تازه رسيده است....

در ادامه مطلب بیشتر بخوانید...

ادامه مطلب

یه روز زمینُ ترک می کنم !

زمینُ !

یه روز !

شاید ... آخ ! اگه ولوُم می تونست بپره !

آخ ! اگه می تونست !

چی می شد ؟

پنجره اتاقُِ می کندم ُ می بستم به باربندش ُ

زمین ُ ترک می کردم !

می رفتم ، می رفتم ، می رفتم ....تا هیچ جا !

تو هیچ جا پنجره را می کاشتم به تماشا !

نمی گفتی نور !

نمی گفتی خاک !

به عشق نگاهت اون جا ،

یه دنیا می ساختم غوغا

که همه ی زمین جهان سومش می شد !

منُ تو دو ریلیم که قطار پر از پوکه ی عمر رُ

از هیچ به هیچ می رسونیم

و زمین سرگردونی ما رُ پیوسته تکرار می کنه !

یک دانه سیگار دارم ُ

هزار معمای لاینحل !

هر چی زمان داشتم دادم ُ به جاش

یه ساعت سوییسی گرفتم !

بندش طلا !

رنگش وسترن !

دیگه زمان بی زمان !

هشت شب ، خواب !

هشت صبح ، اداره !

هر چه راه داشتم دادم ُ

به جاش یه خفت کفش ملی گرفتم !

چکمه اس بد مصب !

تو برقشون مو رُ از ماست می کشم !

دیگه راه ، بی راه !

هشت شب ، اتاق خواب !

هشت صبح ، اتاق کار !

نیمه سیگاری دارم ُ

هزار معمای لاینحل !

دق خیالم گوساله ی گلدانی ست

که پوزه ش به پستان آفتاب نمی رسد !

لامپ در منطق روشن مکررش

طرح تنیدن تار بر جارو را

در ذهن عنکبوت

مغشوش می کنه

و مربای آلبالو در یخ چال

کافر می شود به آیین انجماد !

فر معجزه یی ست

در چشم جغد خمره ی خالی شراب

که آنی ماهیُ مرغ را جزغاله می کند

و رادیو دالان مخوفی است

که در ظلماتش

مادران قهرمان،  

بر کفش بی صاحب بچه هایشان می گریند !

ته سیگاری دارمُ

هزار معمای لاینحل !

 

(ح . پ )