امروز

ذهنم پر است ،

از یک مادیان و کره اش !

فردا ،

برایت شعری عاشقانه خواهم نوشت !

 

(ح.پ)

 

لحظه هایی هست که در آن مرگ همه ورق ها را در دست دارد

و به ناگاه هر چهار آس را بر زمین می کوبد.

 

آنگاه هیچ سخنی قادر به وصف غصه ما نخواهد بود.

 

در این لحظه دردناک که دیگر چیزی نیست تا به آن امید ببندیم

و باورش کنیم - نه هوایی و نه دری - تو ظاهر می شوی .

 

تو زمانی می رسی که دیگر کسی نمی تواند ما را  دل داری  دهد .

تو مخفیانه کسی را که دوست داریم در عمق قلبمان - به دور از

دست برد زمان -     دفن میکنی .

 

 

(c.b)

درست نمى دانم درباره محمدصالح علاء بايد چه بنويسم. بگويم او كارگردان تئاتر و تلويزيون است يا يك مجرى موفق در راديو يا يك ترانه سرا يا بازيگر. اما بيش از اينها او يك پديده است . در نگاه به زندگى و در دوست داشتن ديگران و اين بهانه خوبيست براى اينكه با او درباره دوستى صحبت كنيم

در ادامه مطلب دنبال کنید...

ادامه مطلب

The Human Stain

مدت ها پیش به تماشای این فیلم نشستم ، فکر می کنم تو ایران خیلی مطرح نباشه :

 

"رابرت بنتون" کارگردان فیلم "ننگ بشری"

گفته که ساخت این اثرجان تازه ای به وی بخشیده است.
اودرادامه صحبتهایش افزوده:"پیش ازساخت این فیلم احساس می کردم که درپایان خط هستم وزندگی ام بزودی پایان می یابد اما درحال حاضرچنین احساسی ندارم."

مطالب و تصویر های بیشتر در ادامه مطلب ...

ادامه مطلب

اردشیر فرح

 

اردشیر نواختن گیتار را از 12 سالگی در ایران شروع کرد. ابتدا در زمینه موسیقی راک کار می کرد. بعد برای آشنایی بیشتر با موسیقی راک به مرکز این سبک موسیقی یعنی انگلستان، سرزمین بیتل ها رفت. چون تمام خانواده اش در رشته راه و ساختمان تحصیل کرده بودند،او هم در آنجا به تحصیل در این رشته پرداخت. در حین تحصیل با گروه های راک انگلیسی هم کار می کرد. بعد از 5 سال به آمریکا رفت ، ابتدا در بوستون و سپس در کالیفرنیا ساکن شد تا اینکه دانشگاه تمام و دوران زندگی حرفه ای فرح، در زمینه موسیقی آغاز شید. همراه با Strunz Jorgاهل کاستاریکا گروه strunz & farah را تشکیل دادند که برگرفته از نام خانوادگی این دو موزیسین بود. حاصل کار این گروه تاکنون14 CD و اجرای حدود 700 کنسرت در تمام آمریکا و اجرای برنامه های متعدد با نوازندگان معروف دنیا در سبک های مختلف جاز ، راک و پاپ است. 25 سال از تشکیل این گروه که تعدادشان از 5 نفر تا 8 نفر متغییر است می گذرد و برنامه های آنها همراه با خواننده های بزرگ آمریکا، برای همه علاقمندان موسیقیف آشناست. اما نقطه اوج این گروه در سال 1991 بود که به خاطرCD پنجم شان بهترین گروه سال آمریکا شناخته شدند و آلبومشان نیز حدود 14 هفته به گفته فرح Number one بود و حدود 47 هفته Number two , three . علاوه بر این آلبوم بعدی آن ها در سال 1993 به نام American نامزد دریافت جایزه گرمی (اسکارموسیقی) شد. به هر حال اردشیر فرح همراه با همکار کاستاریکایی خودش در حال ضبط پانزدهمین آلبوم خود است. آلبوم هایی که به سختی در ایران یافت می شوند.

 

ادامه مطلب

 

روز پاییزی میلاد تو در یادم هست

روز خاکستری سرد سفر یادت نیست

ناله ناخوش از شاخه جدا ماندن من

در شب آخر پرواز خطر یادت نیست

 تلخی فاصله ها نیز به یادت ماندست

نیزه بر باد نشستست و سپر یادت نیست

 

 یادم هست؛یادت نیست

 یادم هست؛یادت نیست

 

خواب روزانه اگر در خور تعبیر نبود

پس چرا گشت شبانه در به در یادت نیست

من به خط و خبری از تو قناعت کردم

قاصدک کاش نگویی که خبر یادت نیست

 

یادم هست؛یادت نیست

یادم هست؛یادت نیست

 

عطش خشک تو بر ریگ بیابان ماسید

کوزه ای دادمت ای تشنه؛مگر یادت نیست

تو که خودسوزی هر شب پره را میفهمی

باورم نیست که مرگ بال و پر یادت نیست

تو به دلریختگان چشم نداری بیدل

آنچنان غرق غروبی که سحر یادت نیست

 

یادم هست؛یادت نیست

یادم هست؛یادت نیست

 

 

(شهیار قنبری )

 

نمی دانم دیروز با چه کسی ملاقات کردم .چند کلمه ای رد و بدل کردیم ،

همچون هنگامی که انسان کلاهش را در مقابل عبور تابوتی بر می دارد،

                                  سپس از یکدیگر جدا شدیم .

بیشتر دیدارهایم خاطره ای در من به جای نمی گذارند

 و این یعنی / آنها فقط در ظاهر اتفاق افتاده اند، تصاویر ما با یکدیگر سخن گفته اند

                                                  نه دل هایمان .

 

(c.b)

شب آغاز هجرت تو
شب در خود شکستنم بود
شب بی رحم رفتن تو
شب از پا نشستنم بود
شب بی تو
شب بی من
شب دل مرده های تنها بود
شب رفتن
شب مرد ن
شب دل کندن من از ما بود
واسه جشن دلتنگی ما
گل گریه سبد سبد بود
با طلوع عشق من و تو
هم زمین هم ستاره بد بود
از هجرت تو شکنجه دیدم
کوچ تو اوج ریاضتم بود
چه مومنانه از خود گذشتم
کوچ من از من نهایتم بود
به دادم برس
به دادم برس
تو ای ناجی تبار من
به دادم برس
به دادم برس
تو ای قلب سوگوار من
سهم من جز شکستن من
تو هجوم شب زمین نیست
با پر و بال خاکی من
شوق پرواز آخرین نیست
بی تو باید دوباره بر گشت
به شب بی پناهی
سنگر وحشت من از من
مر حم زخم پیر من کو؟
واسه پیدا شدن تو آینه
جاده سبز گم شدن کو؟
بی تو باید دوباره گم شد
تو غبار تباهی
با من نیاز خاک زمین بود
تو پل به فتح ستاره بستی
اگر شکستم از تو شکستم
اگر شکستی از خود شکستی
به دادم برس
به دادم برس
تو ای ناجی تبار من
به دادم برس
به دادم برس
تو ای قلب سوگوار من
شب بی تو
شب بی من
شب دل مرده های تنها بود
شب رفتن
شب مردن
شب دل کندن من از ما بود

 

(ایرج جنتی عطایی)

اینجا بشنوید

گرگ

وارفته زیر ماه:

کنار سنگ

با هم دمان دائمی ام:

بوته های ارغوان و وز وز مگس !

چون گرگ شل که به بوی هزار پرسه آلوده است !

جفتم نیامده است و

در افق

جز هاپ و هوپ سگ ،

صدایی طلوع نمی کند !

 

 

 

بهانه

بی تو

نه بوی خاک نجاتم داد ،

نه شمارش ستاره ها تسکینم !

چرا صدایم کردی ؟

چرا !

سراسیمه و مشتاق ،

سی سال بی هوده در انتظار تو ماندم و ...

نیامدی !

نشان به آن نشان ،

که دو هزار سال از میلاد مسیح می گذشت

وعصر ،

عصر والیوم بود

و فلسفه بود

و ساندویچ دل و جگر !

(ح۰پ)

 

گاهی از رویای تو می گذرم

          گیرم که نمی بینی

و گاه از خواب های من ، تو می گذری

          افسوس

          که نمی بینم.

 

 

(بیژن نجدی )

چقدر شبیه مادرم شده ام

چرا نمی شناسی ام ؟!

چرا نمی شناسمت ؟

می دانم من را نمی شنوی و من این را از سیبی که از دستت افتاد ، فهمیدم

دیگر به غربت چشم هایت خو کرده ام و به دردهای باد کرده روحم

که از قاب تنم بیرون زده اند

با تو ام بی حضور تو

بی منی با حضور من

می بینی تا کجا به انتحار وفادار ماندم تا دل نازک پروانه نشکند.

همه سهم من از خود دلی بود که به تو دادم و هر شب بغض گلویت را در تابوت

سیاهی که برایم ساخته بودی گریستم و تو هرگز ندانستی که

زخم هایت ، زخم های مکررم بودند

نخ های آبی ام تمام شده اند و گل های بقچه چهل تیکه دلم ناتمام مانده اند.

باید بیش از بند آمدن باران بمیرم.

 

(ح۰پ)

شراب باید خورد

و در جوانی یک سایه راه باید رفت ،

همین .

 

(س،س)

روزهایی که می گذرند و دیگر باز نخواهند گشت.

امروز چه کردم : دیر برخواستم ، قهوه نوشیدم ، سیگار کشیدم ، پانزده سطر نوشتم ، از پانزده سطر دوازده سطر را خط زدم ، روی تخت دراز کشیدم ، مطالبی خواندم که آنها را باور نکردم ، و اینک شب  است ، آبی فلزگون ....

تنها کار مهمی که کردم، این بود که چند تکه کره برای پرندگانی که از سرما فسرده اند،لب پنجره گذاشتم . مسلما زیاده روی کردم : اینجا آنقدر غذا هست که می توان  با آن یک شهر کامل گنجشک ها را چند هفته سیر کرد. گنجشک ها برای چشیدن آن خواهند آمد یا نخواهند آمد. من همان کاری را می کنم که آنها می کنند: آنگاه که زندگی رو به سردی می رود،در کتاب های شاعران به جستجوی چیزی برای ادامه دادن پرواز خویش می پردازم . شاعران اهمیتی ندارند ـــ مهم پرواز است .

(C,B)

مادر بزرگ ؟

گم کرده ام در هیاهوی شهر

آن نظربند سبز را ،

که در کودکی بسته بودی به بازوی من !

در اولین حمله ناگهانی تاتار عشق ،

خمره دلم

بر ایوان سنگ سنگ شکست !

دستم به دست دوست ماند ،

پایم به پای راه رفت !

من چشم خورده ام !

من چشم خورده ام !

من تکه تکه از دست رفته ام ،

در روز روز زنده گانی ام !

 

( ح ـ پ )

....در طول سالها کار میدیدم که چطور چیزی که ما تصادف مینامیم , در کارهایم نقش اساسی داشتند.

یک کار براحتی خوب از آب در میامد , و یک کار با تلاش زیاد که صرف آن میکردم حاصل مطلوبی نداشت. و میدیدم که هنگام طراحی هم این تصادفات رنگی و خطی چطور نقش اساسی دارند. تقریبا همه کارها خلق الساعه بودند , رنگ خط و یا طول آن در همان لحظه تصمیم گرفته میشد و هیچ خطی پاک نشد , و دوباره کشیده نشد. جای خط ها و ضخامت آنها و ترتیب آنها نیز به همین منوال بودند..... 

-گوشه ای از یادداشت های فرشید مثقالی-

And I rejoice to feel between my temples , in the flicker of an eyelid , the beginning and the end  of the world

Kazantzakis, Nikos  

 ? Is it really God that created Man , or is it the opposite

آدم حتی وقتی روی نیمکت متهمان نشسته

همیشه برایش جالب است

 که بشنود درباره اش حرف می زنند.

 

با تشکر از Camus

روزی حوالی غروب صدای فاخته ای از بیرون به گوش رسید.

پریشان چشم در چشم سهراب دوختم و به خیال خود برای رد گم کردن بی اختیارگفتم : "کبوتره ".

سهراب بلافاصله گفت :"نه      فاخته است ".

(پری سپهری )

ساعت  شش بعد از ظهر روز اول اردیبهشت ماه  سال  ۱۳۵۹روحش از تنگنای قفس رهایی یافت و به ابدیت پیوست . به سوی وسعت بی واژه ای که همواره او را می خواند.

 

ورفت تا لب هیچ

و پشت حوصله نورها دراز کشید

و هیچ فکر نکرد

که ما میان پریشانی تلفظ در ها

برای خوردن یک سیب

چقدر تنها ماندیم.